Chantal

BDSM ontdekte ik relatief laat in mijn (seks)leven. Ik had er nooit eerder over nagedacht, wat ik op tv zag vond ik meestal maar vreemd en dat deed mij niks. Ik ben wel altijd al exhibitionistisch geweest, maar mijn masochistische kant ontdekte ik pas op mijn 27ste, toen ik door een vriendje met SM geconfronteerd werd. De stukjes van de puzzel vielen daarna snel op zijn plaats.
Dit vriendje vertelde op onze eerste afspraakje gelijk al dat hij van SM hield. Tot die tijd had ik SM nooit in verband gebracht met mezelf. Maar toen hij vertelde van zijn seksuele voorkeur, vond ik het niet eens raar of gek. Liefde maakt blind, zeggen ze wel eens. Ik vond het alleen maar reuze interessant. Wat ik me ook nog erg goed kan herinneren is de eerste spanking. Ik dacht ik laat me slaan, vind ik dit leuk? Jaaaaa! Ik vind dit leuk.

In 1999 heb ik Bob leren kennen op een Fetish/SM feest, voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Bob liep al veel langer mee in de "scene" dan ik. Ik had net een jaartje BDSM "ervaring", maar met bondage had ik totaal geen ervaring. Bob was dus de eerste die mij in de touwen zette. Ik vond het helemaal fantastisch!

Al snel kwam ik op het idee om een website te maken van de vele foto's die Bob altijd maakt van onze bondage sessies. Chantal's Voyage of Discovery was geboren. Deze website bleek een succes, veel positieve reacties en een groeiend aantal hits en fans. Al snel zijn we serieuzer te werk gegaan door middel van RopeMarks. Zo langzaamaan groeide onze bondages, onze relatie en de wederzijdse liefde voor de touwen. Door te spelen op feesten en door de website kregen we verzoeken voor workshops en demonstraties.

Nu is RopeMarks echt een uit de hand gelopen, maar leuke hobby waar veel van onze vrije tijd in gaat zitten. Het is fantastisch om zo je hobby met je partner te kunnen delen.

Wat ik in de loop van de jaren heb ontdekt is dat door de manier waarop ik over bondage kan praten het voor een breder publiek toegankelijk wordt. Ik ben heel open en direct over mijn “hobby” en inmiddels mijn manier van leven. Het is geen geheim, mijn familie en vrienden weten wat ik doe en hebben daar vrede mee. Als je zelf helemaal achter staat wat je doet dan zal jouw omgeving dat ook doen. Ik heb ook nooit moeite gehad met mijn masochistische gevoelens, het is wie ik ben en als men mij daarom niet accepteert dan is dat hun gemis en niet het mijne.

Chantal

Bob

Mijn voorliefde voor de gebonden vrouwelijke vormen kwamen al vroeg naar buiten bij mij. Vanaf mij achtste jaar begon ik met het lezen van comics. Op een dag, ergens rond mijn tiende, sjouwde ik mijn kapitaal van een paar gulden zakgeld weer eens naar mijn favoriete tweedehands stripwinkel. Achter in deze winkel was een kleine porno afdeling. Terwijl ik in de rij aan het wachten was tot ik mijn nieuw verworven tweedehands comic mocht afrekenen, ving ik een glimp op van het tijdschrift dat de man voor mij net aan het betalen was. Het tijdschrift had een zwart/wit foto van een in sexy lingerie gestoken vastgebonden dame op de voorkant. Dat was mijn eerste blik op zo'n beeld.

Een aantal weken later stond ik zelf bij de eerder genoemde porno afdeling op zoek naar een boekje met een vastgebonden dame. Volgens mij heb ik mijn hele leven niet zo gebloosd als ik deed bij het afrekenen van het gevonden tijdschrift.

De Nederlandse, Europese, BDSM waaraan ik werd blootgesteld was op bondage gebied voornamelijk het vastklinken met behulp van leren boeien. Gebruik van touw was minimaal en esthetiek was ver te zoeken. Het was absoluut leuk en opwindend, maar het was niet -precies- waar ik naar "zocht".

Zo rond mijn 16de jaar had ik via school toegang tot het internet (wat niets was zoals het nu is). Op het internet ben ik gaan zoeken naar informatie over BDSM. Het was snel, makkelijke en anoniem (nog steeds belangrijke termen voor het huidige internet gebruik). Daar vond ik naast informatie ook foto's, veel foto's, van Oosterse vrouwen vastgebonden met touw. Deze foto's waren niet zomaar een bondage met leer of leer en touwen, maar er zat een schoonheid in de bondage, een nut, een esthetiek. De bondage zelf was als kunst te beschouwen. Het model was het canvas waarop de artiest zijn erotische kunst van touw op los liet. Het model werd een levend erotisch kunstwerk. Buiten dat het er schitterend uitzag was het ook nog eens vreselijk opwindend. De naam die ik het meest gebruikt zag hiervoor was "Japanse Bondage".

Toen ik eenmaal wist wat ik mooi vond, Japanse Bondage, ben ik me daar op gaan concentreren. Ik begon met het bekijken, bestuderen, van de plaatjes die ik op het internet vond. Hoe meer ik zocht op het net hoe meer tekstuele informatie ik vond.

Met mijn eerste vriendinnetje heb ik al iets van bondage gedaan. Dit is steeds verder gegaan. Relaties haakte af, maar bondage bleef kriebelen. Comics, SM-tijdschriften, bondage en het internet vulden mijn jeugdige geest en werden een rode draad in mijn leven en relaties. Toen ik Chantal ontmoette en bleek dat zij mijn interesse voor bondage deelt aan de ontvangende kant van het touw, heeft mijn en onze groei een spurt genomen die o.a. geresulteerd heeft in de website RopeMarks, onze website.

Bob